آیت الله خامنه‏ای به تقلید از محمود احمدی نژاد اعلام داشت که سیاست حکومت اسلامی ایران باید تهاجمی باشد – و تهاجمی هم هست. به بيان ساده، آنها بر این باورند که در هر مورد باید دست پیش بگیرند که پس نیفتند. ما این شیوه را در همهء رفتارها و کردارهای حکومت می‏بینیم که دو نمونهء برجسته آن، رویدادهای عراق و برنامهء اتمی حکومت است. احمدی نژاد می‏گوید: پرونده اتمی ایران بسته شده است. بروند و هرکاری می‏خواهند بکنند. در مورد عراق نیز خطاب به آمریکائیان با صراحت کامل می‏گویند: بروید، ما جای خالی شما را پر می‏کنیم. توگوئی آنها قدرت را به دست گرفته‏اند که در دنیا فتنه به راه اندازند- و نه آنکه آمده‏اند با این تعهد که در راه بهبودی مردم ایران زمین و نیک‏بختی آنان و شکوه و افتخار آن سرزمین باستانی و اهورائی کوشا باشند. بهای سنگین این شیوه را بالاخره ملت ایران مي‏پردازد- زیرا آنانی که از سیاست «تا لبهء پرتگاه» پیروی می‏کنند، روزي خود به پرتگاه سقوط خواهند کرد و ملت ایران را نيز به دنبال خود خواهند كشاند.

تردیدی نیست که دولت پرزیدنت بوش اکنون درعراق با وضعی بسیار دشوار روبروست. یک ائتلاف نامیمون وضع را برای سیاست‏گذاران امریکائی بسیار دشوار ساخته است: از یک سو گروهك تروریستی بین‏المللی القاعده که می‏خواهد اسلام ناب محمدی اهل تسنن را بر جهان پیروز گرداند و با اهل سنت عراق و فدائیان صدام حسین همکاری تنگاتنگی دارد تا نگذارد شیعیان عراق که اکثریت عددی را درآن کشور تشکیل می‏دهند قدرت را در دست خود قبضه کنند- و از سوی دیگر حکومت اسلامی ایران، که البته آن هم می‏خواهد اسلام ناب محمدی ساخت خيابان پاستور را در جهان برقرار سازد، منتها نسخهء شیعه آن را - و گرچه القاعده و فرقهء وهابی را دشمن خونین و خطرناک خود می‏داند، ولی در این برهه از زمان مصلحت می‏داند که با آن علیه دشمن بزرگتر، «شیطان بزرگ» همکاری کند. این اتحاد نامیمون جمهوری اسلامی ایران، تروریستهای بین‏المللی القاعده، فدائیان صدام حسین و گروهك تروريستي مردم‏ستيز جيش المهدي به سركردگي مقتداي صدر، می‏خواهد حضور نظامی امریکا درعراق را به خفت و ذلت بکشاند - و هریک از آنها منافع و هدفهای خود را دراین راه جستجو می‏کند:

- صدامیان می‏خواهند درعراق به قدرت بازگردند و سرکوب شیعه را ازسرگیرند و خود دوباره آقای آن کشور شوند.

- القاعده که از سودان و سپس افغانستان رانده شده، اکنون می‏خواهد عراق را به صورت پایگاه خود برای تسلط برجهان درآورد. اسامه محمد بن لادن در آخرین نطق ویدئوئی خود به مردم امریکا توصیه کرده بود که بروند و مسلمان شوند! از نظر آنان، تنها یک دین راستین در جهان وجود دارد و آن، اسلام، به تعبیر وهابی آن است.

- حکومت ایران نیز همین هدف را دنبال می‏کند، یعنی گسترش اسلام در سراسر جهان - تنها به تعبیر شیعه آن و البته با كمك مزدوراني نظير مقتداي صدر.

ولی از آنجا که ایران در همسایگی عراق قراردارد، و بیش از 60 درصد از مردم عراق اهل تشییع هستند و حکومت ایران امید دارد که آنان را به عنوان پیشمرگان خود به کار گیرد، از انگیزه‏هائی بسیار قوی‏تر از هر عامل دیگری برای دخالت در عراق و فتنه‏گری در آن کشور برخوردار است. آیت الله خمینی جنگ با عراق را شش سال طولانی‏تر کرد تا شاید بتواند صدام را براندازد – که نتوانست. حزب بعث عراق را براندازد- که نتوانست. شیعیان را برآن کشور حاکم کند- که نتوانست. آمریکا آمد و همه این خدمات را به حکومت ایران کرد و حالا هنگام آن است که «آمریکا باید برود» و صحنه را به سود حکومت ایران خالی کند و محمود احمدی نژاد به صراحت می‏گوید: ما جای خالی شما را حاضریم پر کنیم- و تهدید می‏کند که: اگر نروید همه سربازان شما درتیررس قرار خواهند داشت - که منظورش تیررس ماموران حکومت ایران است.

محمود احمدی نژاد در دیدار با فوتبالیستهای ایرانی توصیه کرده و گفت: از آنجا که سرعت توپ از سرعت پای انسان بیشتر است، شما توپ را شوت کنید و بگذارید که رقیب به سوی آن بدود. اکنون در مورد عراق نیز همین سیاست را درپیش گرفته‏اند. نیرو وارد خاک عراق می‏کنند، تروریست به آن کشور می‏فرستند، پول و اسلحه برای فتنه‏جویان ارسال می‏کنند و می‏گذارند تا ارتش آمریکا به دنبال آنها بدود- آنقدر بدود که خسته شود و خاک عراق را ترک گوید.

دولت پرزیدنت بوش دراین روزها در یکی از بدترین دورانهای تاریخ جنگ عراق قرار دارد. دموکراتها فشار می‏آورند که آمریکا تاریخی برای خروج نیروهای خود تعیین کند - گرچه خود خوب می‏دانند که چنین اقدامی به حیثیت و آقائی ایالات متحده لطمه جبران‏ناپذیری خواهد زد. ولی آنان این فشار را در آستانه انتخابات ریاست جمهوری آمریکا ضروری می‏دانند تا حکومت را از جمهوری‏خواهان بربایند.

در داخل عراق، دولت آقای جواد نوری المالکی ناتوانی نشان داده و قادر نبوده است به آشتی و همکاری با گروههای اهل تسنن برسد  و نه تنها این، که حتی همه شیعیان را نیز نتوانسته دور خود گرد آورد. نیروهای امنیتی عراق نیز در اوج ناتوانی قرار دارند و نمی‏توانند با فدائیان صدام، پیروان القاعده و گروهك جيش المهدي (که از انگیزه بسیار بالايي برخوردار هستند) به رویاروئی بپردازند. ارتش آمریکا نیز که روحیه مردم عراق را درک نمی‏کند، هنوز نتوانسته است خود را با شرائط حاکم برآن سرزمین وفق دهد و عوامل ترور را شناسائی و آنها را سرکوب کند. در مجموع، حتی اگر ارتش آمریکا خاک عراق را ترک گوید، نمی‏توان برای این سرزمین و دیگر کشورهای حوزه خلیج فارس آینده‏ای خوش پیش‏بینی کرد. اگر آمریکا برود، کشورهای عرب متحد خواهند شد تا نگذارند حکومت ایران بر عراق مسلط گردد. کردهای شمال نیز بیکار نخواهند نشست و به برادران عرب اهل تسنن خود خواهند پیوست.

از هم اکنون اعراب با صدای بلند می‏گویند که نباید گذاشت شیعه درمنطقه مسلط شود و اگر خطر حکومت ديني ایران را بسیار جدی احساس کنند، دست اتحاد به یکدیگر داده، ممکن است علیه حکومت ایران وارد عمل شوند و آنگاه سرزمین عراق به جایگاه جنگ شیعه و سنی مبدل خواهد شد که جنگهای صد ساله مذهبی دراروپا در برابر آن بسیار ناچیز خواهد بود.

آیت الله خمینی با این تعهد مردم ایران را به دنبال خود کشاند که ایرانیان به آزادی و زندگی بهتر دست یابند. از انتقادهای گزنده آیت الله خمینی یکی هم آن بود که چرا شاه فقید ایران اسلحه می‏خرد و ارتش ایران را مسلح می‏کند. ولی رژیم اسلامی از هنگامی که قدرت را در ایران به دست گرفته، بخش عمده‏ای از ثروت ایرانیان را در اختیار گروههای ترور و صادرکنندگان انقلاب قرار داده و یا آن را در راه موشک‏سازی و تولید بمب و انرژي اتمی هزینه کرده است.

سیاستهای توسعه‏طلبانه رژیم، ممکن است در دهها سال آینده، مردم ایران را همچنان با بحران و خطر درگیری و جنگ و تحریم روبه‏رو سازد وحتی موجب جنگ و فاجعه شود - مگر آنکه ملت ایران به پا خیزد و از یاری جهانیان برخوردار گردد و بتواند مام میهن را از چنگال این گروه نجات دهد.